© 2016 Jet van Groningen

  • Jet van Groningen

MAGENTA PLACENTA


Afgelopen zomer heb ik een intensieve online- dubbeltraining gedaan: postpartumdoula + placenta specialist. Het was geen makkelijke cursus: halverwege gestrand, opgepakt, herlezen, losgelaten, herpakt en afgerond. Het was niet zozeer de stof die ik pittig vond, als wel mijn gevoelens omtrent de inhoud.

Herkomst afbeelding onbekend

Het eerste punt wat mij dwarszat was de verheffing van rituelen uit andere culturen tot heilige graal. Het zou goed zijn om warme en oranje dingen te eten na de bevalling, omdat het volgens de Chinese Geneeskunst mijn chi zou herstellen (levenskracht of energie die door onze energiebanen zou stromen en met bijvoorbeel acupunctuur of pressuur wordt gestimuleerd of gewijzigd). Zulke woorden brengen twee dingen in mij teweeg: resonantie en resistentie.

Ik ben niet thuis in de chinese, maleisische of mexicaanse cultuur en toch biedt ik mijn clienten een bengkung belly bind, rebozomassage en sluitingsritueel aan. Is het niet logischer om sluitlakensessies en beschuit-met-muisjesceremonies aan te bieden?

Voorop gesteld dat ik dol ben op de symboliek van rituelen, geloof dat er meer is dan ons oog ontmoet, shit heb gevoeld tijdens een energyhealing van de begaafde Equiline van Dooren en zalige dingen ervoer tijdens het beoefenen van de taoistische hemelse kringloop (Mantak Chia) - heb ik ook een open, woke en kritische houding ten opzichte van alles dat gepresenteerd wordt als waarheid. En vooral als het gaat om het aanbieden van de gezellige, zonnekleurige elementen van een cultuur - terwijl de rest achterwege wordt gelaten. En terwijl ik de cursus volgde realiseerde ik mij hoe ik dit zelf ook doe. Het overnemen van rituelen en gebruiken uit voor mij verder onbekende landen, omdat het een mooie aanvulling en verrijking is van mijn aanbod. Kan dit zomaar?

Ik ben niet thuis in de cultuur waar de bengkung belly bind, de rebozomassage of het sluitingsritueel vandaan komt - dus is het niet logischer om ceremonies uit mijn eigen achtergrond aan te bieden? Wat zijn mijn persoonlijke overwegingen? Ik bied graag postpartum maaltijden aan die warm zijn in de winter en koel in de zomer, want dat voelt logisch - energetisch en fysiek. Ik bied sluitingsrituelen aan omdat ik geinspireerd ben door hoe ze in Mexico al decennia lang vrouwen na de geboorte omhullen met warmte. Omdat ik denk te voelen dat daar nood aan is onder hardwerkende vrouwen in Nederland die na de bevalling huis, haard, werk en lijf weer op de rails willen hebben. Een moment om stil te staan, een moment om je lichaam en je hoofd te bedanken, een moment om kracht te vergaren voor de drukte in het verschiet. Maar, ik ben me enorm bewust van het feit dat ik verder vrij weinig weet van de postpartum zorg in Mexico, en dat mijn visie misschien sprookjesachtig en roziggekleurd is. Google geeft me niet veel achtergrond, waardoor ik voorlopig vooral met veel vragen blijf zitten. Ik ben benieuwd hoe het voelt voor birth- en bodyworkers als technieken die in hun achtergrond verweven zijn, nu ook aangeboden worden door vrouwen met stambomen die al generaties lang Nederlands zijn. Het eerste wat ik kan doen om hier achter te komen, is op zoek en in gesprek te gaan. En verder te onderzoeken wat mijn eigen overwegingen zijn.

Goed. Dit was niet het enige punt van de opleiding dat me deed aarzelen. Een substantieel onderdeel van de leerstof ging over placenta-encapsuleren. In de zomer van 2017 las ik een prachtig boek van Robin Lim ( Placenta, the forgotten chakra), waar ze poetisch verhaalt over de magische verbinding tussen moeder, kind en ... de placenta. De placenta voedt het kind, en wordt in Indonesie na de geboorte begraven - de daardoor gevoedde plant wordt daarna echt onderdeel van tuin, huis en haard en zelfs gezien als broer of zus van desbetreffend kind. Dat kun je raar vinden, maar ik vond het tijdens mijn verblijf in Ubud vooral een mooi eerbetoon aan de magische moederschoot. Enfin - dit is een gevoel dat ik niet uit kan leggen in woorden, misschien ook wel omdat het zo subjectief is ... en als doula is wat ik voel of denk bij een ritueel arbitrair: het gaat om wat de zwangere vrouw die ik begeleid ergens bij voelt. Waar ik vooral geen mening over kon vormen tijdens de cursus, was hetgeen waar ik wel een mening over moet hebben om het uberhaupt als dienst aan te bieden aan mijn clienten: het consumeren van de placenta na bevalling. Wat vind ik daar nu eigenlijk van?

Ik begrijp als het voor mensen iets is waar ze rillingen van krijgen (en dan zeg ik: dan heb je daar je antwoord - dit is niets voor jou), maar ik vind het niet vies. De placenta wordt in veel gevallen gedroogd, waarna het flinterdun gedroogd vlees is dat niets weg heeft van een orgaan - en bovendien vermalen tot ragfijn poeder en verstopt in capsules en cognackleurige potjes. Ook vind ik het niet raar - ik vind het zelfs ergens wel een mooi idee dat het lichaam van je kindje (placenta en vliezen zijn van hetzelfde genetische materiaal als dat van je kind, niet als die van jezelf) jou kan helpen om over de dip te komen die de heftige hormonenstorm tijdens de geboorte soms oplevert. Ik vind het een mooie gedachte, maar ik weet niet of het klopt. Ik heb van vrouwen gehoord dat ze zich bij de eerste geboorte belabberd voelden en na de tweede postpartumperiode met placenta-consumptie geweldig. Maar goed - een zwaluw maakt nog geen zomer, en ik doe liever geen claims als ik ze niet met zekerheid kan onderschrijven.

Ook hoorde ik een aantal weken geleden dat er vermoedens zijn dat het consumeren van placenta de melkproductie kan doen terugdringen. Nu ben ik verfent voorstander van borstvoeding (wederom met alle begrip en liefde en respect naar moeders die flesvoeding geven - maar daarover meer in een andere post), dus dat vermoeden wil ik eerst ontkracht zien, voordat ik voor een borstvoedende vrouw haar placenta encapsuleer. Alhoewel ik de technieken en materialen bezit om het te doen, en mijn clienten in principe ondersteun in al hun wensen en voorkeuren. Hmmm. Ik moet hier nog heel wat nachten over slapen volgens mij.

Gelukkig las ik dat een collega-doula bezig is met gegevens verzamelen van vrouwen die in postpartumperiode placenta's hebben laten encapsuleren. Hulde aan hen die assertiever en academischer zijn dan ik.


14 keer bekeken
  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon
  • Black Twitter Icon