• Jet van Groningen

S P I R I T U A L I T E I T STRIJD


'Mijn vriendin is doula, dat is een spirituele vorm van geboortebegeleiding'

'Jij bent een spirituele vrouw volgens mij'

Hmm. Nee. Of althans: het woord 'spiritueel' kan op zoveel verschillende manieren ingevuld, dat ik eigenlijk niet weet wat mijn gesprekspartner bedoelt als ze mij onder deze noemer vangen. Ik vraag ze dan ook vaak: dat hangt er vanaf wat je definieert als 'spiritualiteit'. De antwoorden zijn uiteenlopend: van graag over gevoelens willen praten tot het zich bezighouden met dat wat onzichtbaar is en tussen hemel en aarde.

Het eerste: ja. Het tweede: mwoahh. Voor mij persoonlijk dan.

De term spiritualiteit voor mij is bevuild met zoveel kortzichtige connotaties (waaronder niet perse bovenstaande) dat ik niet zo goed weet wat de term voor mij onbevooroordeeld betekent. Ik zie iemand voor me die met edelstenen op haar borstbeen in slaap valt tijdens de volle maan en zich verdiept in de chakraleer. Niets mis mee, maar ook niet iets waar ik mezelf mee associeer. De hamvraag (wat een rare frase, overigens): waarom word ik zo kriegel als iemand mij spiritueel noemt? Misschien omdat ik vanwege de pluri-interpretabiliteit niet goed weet wat iemand van mij denkt - en dan zou dat ook negatief kunnen zijn? Misschien omdat ik niet goed weet wat ik zelf versta onder dit begrip?

Na enige tijd van reflectie op de fiets met een ijskoud zadel onder mijn billen en een geduldig zwijgende vriendin naast me om mijn gedachtekronkels op los te laten, realiseer ik me: het is mijn eigen connotatie die me in de weg zit. Een connotatie die spiritualiteit gepaard laat gaan met tunnelvisies, ongefundeerd gewauwel en niet-geaardzijn. En dat raakt me, omdat als ik de spirituele neigingen uit mijn eigen dagdagelijkse leven destilleer, ik nog altijd voel dat mijn grootste overtuiging is dat niets vaststaand of waarheid is. Ik kies ervoor om te geloven dat mijn overleden grootmoeder nog aanwezig is, maar ik geloof niet perse in geesten. Ik kies ervoor om te geloven dat mijn lichaam woordeloos vertelt wat het beste voor mij is, maar of dit ook echt zo is doet er voor mij eigenlijk niet toe. Ik zie deze dingen als een intuitief weten dat geen leven heeft buiten mijzelf: het zijn manieren voor mij om mijn leven in te kleuren met de glans van symboliek, maar deze overtuigingen zijn verre van heilige gralen.

Als lief, als dochter, als vriendin, als doula: nooit zal ik pretenderen te weten wat het beste voor iemand is. Het grootste streven voor mij, is het vermogen en de integriteit om mezelf niet te verliezen en toch mee te gaan in de bewegingen van de ander. Hoe iemand wereld, lichaam, gebeurtenis ervaart is even waar en belangrijk als hoe ik deze ervaar. En daarom raakt mijn tunnelvisie-connotatie zo: omdat ik misschien niet altijd zal kunnen voldoen aan dit streven - ik kan mezelf zien als nuchter, openminded of plooibaar, maar ik kan niet voorkomen dat mijn wierookhouder of motherblessings (equivalent van de babyshower, met aandacht voor het aanstaand moederschap) voor sommigen al a thousand hippie bridges too far is.

Het beste advies na die ijskoude fietstocht aan mezelf was dan ook: blijven vragen wat anderen bedoelen, in het reine komen met het niet kunnen controleren van hoe de ander mij ziet en mijn eigen connotaties op een andere manier leren invullen. De goeie ouwe wikipagina gaf een mooie invulling aan het woord spiritualiteit:

Spiritualiteit heeft in de breedste zin te maken met zaken die de geest (Latijn: spiritus) betreffen. Het woord wordt op vele manieren gebruikt en kan te maken hebben met religie of bovennatuurlijke krachten, maar de nadruk ligt op de persoonlijke, innerlijke ervaring.


0 keer bekeken

© 2016 Jet van Groningen

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon
  • Black Twitter Icon