• Jet van Groningen

DE NAAKTHEID TREKT MIJ AAN

Bijgewerkt: mei 6


'Waarom ben je een doula, wat trekt je aan, wat haal je eruit?' - een vraag die mijn dierbare eerste en voormalige liefde gisteren stelde. We hadden het over de zin zowel als de onzin van vereenzelviging van wat je doet en wie je bent. Omwegen langs verschuilen achter een titel en de onbeleefdheid van vragen naar iemands inkomstenbron, leidden ons uiteindelijk toch naar inquiries over elkaars drijfveren.

Sja, wat trekt me aan en wat haal ik eruit? Een vraag waarop ik een patchwork van antwoorden heb, en waaruit ik een slap aftreksel destilleer als ik voor het blok wordt gezet. Ik voel me een moeder, een zorgende, een homemaker. Ik geef je met dit antwoord maar een deel van mezelf en wat ik achterhou is een ellenlange waslijst:

De vermoeide ogen in een rond en glanzend pasgeboren moedergezicht, die oplichten als ik stoelen recht, tafels veeg en pannen roer.

De trage beweging over gestuwde borsten of gestramde spieren, en hoe mijn handen warmen in de cadans van het lossen.

De tedere vouwen van de huid van pasgeborenen en hoe ze zuchtend ontspannen tegen mijn onbekende borst.

De geur van kaneel en kruidnagel en kardamom in dampende kommen havermout en hoe de simpelheid hiervan alle verschil kan maken.

De verstilling zowel als de dichtheid van de lucht - bedachtzamer dan ooit beweegt iedereen zich door het huis, drukker bevolkt dan ooit tevoren met wijsheden, wissewasjes en wollige kletspraat.

De nabijheid van de dood - de overgave aan het onbekende, het lossen van patronen, het vertrek van voormalige vaste gewoontes. Afscheid van een slanke taille, afscheid van een middag voor jezelf, afscheid van een kop koffie in stilte, afscheid van onverstoord vrijen, afscheid van een ochtendritueel, afscheid van een badkamersessie met gesloten deur, afscheid van gaten in dagen slapen, afscheid van alles zoals het was.

De nabijheid van het prille begin - het vallen in de diepte van nieuwigheden, de trilling van onbegrensde mogelijkheden, de verwondering over het mysterie van het leven. Verwelkoming van kreetjes en klauwtjes, verwelkoming van een landing in het patroon van het leven, verwelkoming van richtingloze kinderogen hangend in jouw blik, verwelkoming van de zorgende handen, verwelkoming van oneindige kwetsbaarheid, verwelkoming van alles zoals het vanaf nu gaat zijn.

De dunne lijn tussen dood en leven, tussen pijn en plezier, tussen verdriet en vreugde, tussen donker en licht, tussen dag en nacht. De geboorte als verbindingspunt tussen antipoden: hoe tegengestelden elkaar dieper, rijker, voller kunnen maken.

De onbedaarlijke kracht van een vrouw in baring: de eerste wee als golfje die haar naar zee zal dragen. Geen weg terug, niets anders te kunnen dan zwemmen, drijven, kopje onder, boven komen, doorgaan, doorslaan, vechten en vrijkomen. En altijd het eindigen in een overgave: aan de eerste kreet of het uitblijven ervan.

De taboes die geraakt en omgekeerd worden tijdens zwangerschap, geboorte en kraamtijd: het schoonheidsideaal wordt uitgerekt, de schaamte wordt aangeraakt, de vulva wordt tentoongespreid in alle eerbied, de kreten die we normaliter inhouden worden uitgestoten, de maskers van aangeharkt en aangedikt worden verbrijzeld.

De oneindige schoonheid van een van vermoeidheid doorschijnende ouder.

De kracht en de kwetsbaarheid van een pas verworven moeder- of vadertitel.

De ongebreidelde puurheid van de mensen die tevoorschijn komt.

De naaktheid van hun diepste kern.

IN AWE.


0 keer bekeken

© 2016 Jet van Groningen

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon
  • Black Twitter Icon