© 2016 Jet van Groningen

  • Jet van Groningen

WAAIKOELE HERINNERINGEN


In december van het vorige jaar verdeelde ik mijn tijd tussen ruines, kastelen, falafels, waaikoele bossen en zinderhete bergen van zand. Voor het eerst van mijn leven deed ik vrijwilligerswerk: olijvenplukken bij een intellectueel die zijn kinderdroom werkelijkheid liet worden toen hij een olijf- en schapenboerderij begon. Een cultuur leren kennen van binnenuit: gastheer Faiz en zijn zoon Zaid vertelden me hoe je olijfbomen voedt met hun eigen vrucht en deelden hun visie over hun cultuur: trouwen, koffie, massaproductie, autobezit, huizen.

Ze deelden hun huis en hun levensritme met ons: gastvrijer dan dit was ik niet eerder ontvangen - en toch voelde ik me ongemakkelijk toen ik me vijftien meter van hun huis begaf. Rijen en rijen en rijen gekleurde tenten, waar vrouwen die de was deden en kinderen die met een bal speelden een harde onderstreping waren van hun dagelijkse werkelijkheid: gevlucht uit Syrie was dit de plaats waar ze een thuis moesten zien te bouwen.

Ik dacht aan Faiz die me vertelde over de tomeloze liefde van zijn vrouw voor haar kinderen. Ik dacht aan de expatfamilie die op de boerderij logeerde en met hoeveel uitbundigheid hun kinderen rondrenden en zich tomeloos vrij voelden - zonder toeziend ouderlijk oog, maar binnen de veilige perken van houten hekken, grappende werknemers en behulpzame vrijwilligers.

De vrouwen in het vluchtelingenkamp vouwen hun eigen gezichten in doeken, maar hebben handen te weinig om hun kinderen te beschermen tegen de stormen van zand. De lente en de herfst zijn zacht in de omgeving van Amman en Jerash - maar de winter bijten de de zomers branden alles kapot.

Als doula hoop ik vrouwen te helpen om met een gevoel van kracht en een erkenning van kwetsbaarheid hun geboorte tegemoet te treden - met vertrouwen in hun vermogen om elke wending een vorm te kunnen geven. De vrouwen in hun tenten op de bergen joegen een ijskoud gevoel door mijn hart - het voelt alsof ik met lege handen sta. Een doula wordt niet vergoed door de verzekering, wat inhoudt dat inclusieve houdingen en open armen niet kunnen weerhouden dat alleen de meest geprivilegieerde vrouwen hun weg naar mij vinden. Het gevoel een instrument in handen te hebben, waar je degenen met de meest gevoelige en gewonde oren geen troost mee kunt bieden - omdat je deur enkel te vinden is voor hun met door rijkdom gekochte verrekijkers. Godverdekloot wat een ragebol van een aardbol.

Gelukkig was Faiz naast wijs ook liefdevol, en liet hij ons kennismaken met zijn buurman die huizen kocht voor zijn kinderen, maar zelf verkoos te blijven leven als bedouin. Hij heeft een asgrijze ezel met tedere oren, drie waakse beige honden, acht huppelende pups, drie klamme kalveren en geiten met lange oren in zijn bezit.

De laatste gaven tien minuten voor onze komst geboorte aan drie geitenbabies. Hemel, wat een vreugd. De tengere geitenbenen tilden trillend hun klamme met zand bestoven ruggen de lucht in - een schrale edoch warme troost voor mijn driedimensionale confrontatie met de harde kanten van de wereld.

Shukran.


25 keer bekeken
  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon
  • Black Twitter Icon