• Jet van Groningen

MAGENTA PLACENTA

Bijgewerkt: mei 11


Afgelopen zomer heb ik een intensieve online- dubbeltraining gedaan: postpartumdoula + placenta specialist. Het was geen makkelijke cursus: halverwege gestrand, opgepakt, herlezen, losgelaten, herpakt en afgerond. Het was niet zozeer de stof die ik pittig vond, als wel mijn gevoelens omtrent de inhoud.

Herkomst afbeelding onbekend

Het eerste punt wat mij dwarszat was de verheffing van rituelen uit andere culturen tot heilige graal. Het zou goed zijn om warme en oranje dingen te eten na de bevalling, omdat het volgens de Chinese Geneeskunst mijn chi zou herstellen (levenskracht of energie die door onze energiebanen zou stromen en met bijvoorbeel acupunctuur of pressuur wordt gestimuleerd of gewijzigd). Zulke woorden brengen twee dingen in mij teweeg: resonantie en resistentie.

In geboorteland worden veel rituelen en gebruiken overgenomen uit andere culturen en landen, omdat het een mooie aanvulling en verrijking is van het aanbod van de aanbieder. Kan dit zomaar? Nee. En vooral niet als het gaat om het aanbieden van de zonnekleurige elementen van cultuur die jou niet eigen is, 'zonder op te komen voor de mensen die bij die cultuur horen, die worden gemarginaliseerd door een machtsstructuur waar jij van geniet, is niet gezellig' (quote uit: Hallo Witte Mensen van Anousha Nzume - LEES HAAR). Hoe verhoud ik me hiertoe?

Ik ben dol op symbolische gebruiken en verzorgende behandelingen, maar ben niet thuis inde cultuur waar de bengkung belly bind, de rebozomassage of het sluitingsritueel vandaan komt - dus is het niet logischer om ceremonies uit mijn eigen achtergrond aan te bieden? Wat zijn mijn persoonlijke overwegingen? Ik bied graag postpartum maaltijden aan die warm zijn in de winter en koel in de zomer, want dat voelt logisch. Ik heb een cursus gevolgd in sluitingsrituelen, omdat ik geïnspireerd ben door hoe ze in Mexico al decennia lang vrouwen na de geboorte omhullen met warmte. Omdat ik denk te voelen dat daar nood aan is onder hardwerkende vrouwen in Nederland die na de bevalling huis, haard, werk en lijf weer op de rails willen hebben. Een moment om stil te staan, een moment om je lichaam en je hoofd te bedanken, een moment om kracht te vergaren voor de drukte in het verschiet.

En toch. Het moment dat ik kraamzorg verleende aan een mexicaans-nederlands gezin, voelde het toch een beetje vreemd dat ik hun kraamrituelen op mijn website aanbiedt. Ik werd me ineens heel bewust van het feit dat ik vrij weinig kennis heb van de cultuur van Mexico of de geschiedenis van Mexicaanse Nederlandser. Ik besefte me dat ik mijn wereldje wel heel klein hield zo: mijn sprookjesachtig en roziggekleurd werd op een verrijkende manier bezoedeld. Ik werd nieuwsgierig hoe het zou voelen voor birth- en bodyworkers als technieken die in hun achtergrond verweven zijn, nu ook aangeboden worden door vrouwen met stambomen die al generaties lang Nederlands zijn. Het eerste wat ik kan doen om hier achter te komen, is op zoek en in gesprek te gaan. En bovenal: om te snoeien in mijn aanbod, zodat dat wat ik aanbied zuiver voelt.

Goed. Dit was niet het enige punt van de opleiding dat me deed aarzelen. Een substantieel onderdeel van de leerstof ging over placenta-encapsuleren. In de zomer van 2017 las ik een boek van Robin Lim ( Placenta, the forgotten chakra), waar ze poetisch verhaalt over de magische verbinding tussen moeder, kind en ... de placenta. De placenta voedt het kind, en wordt in Indonesïe na de geboorte begraven. De daardoor gevoedde plant wordt onderdeel van tuin, huis en haard en zelfs gezien als broer of zus van desbetreffend kind. Dat kun je raar vinden, maar ik vond het tijdens mijn verblijf in Ubud vooral een mooi eerbetoon aan de magische ouderschoot. En toch - het consumeren van een placenta is iets anders dan het begraven van een placenta. Waarom doen mensen dit en wat zijn mijn gedachtes daarover?

De rillingen die veel mensen hierbij krijgen, heb ik zelf niet meteen. De placenta wordt in veel gevallen gedroogd, waarna het flinterdunne vlees niets weg meer heeft van een orgaan. Daarna wordt het vermalen tot ragfijn poeder en verstopt in capsules en cognackleurige potjes. Vreemd vind ik het ook niet - ik vind het zelfs ergens wel een mooi idee dat wat eerst het lichaam van je kind kan voeden, nu het lichaam van de ouder kan voeden. Want dat is de reden dat mensen hun placenta consumeren: het zou helpen om over de dip heen te komen die de heftige hormonenstorm tijdens de geboorte soms oplevert.

Ik vind het een mooie gedachte, maar ik weet niet of het klopt. Ik heb van vrouwen gehoord dat ze zich bij de eerste geboorte belabberd voelden en na de tweede postpartumperiode met placenta-consumptie geweldig. En toch: is het geen placebo-effect? En als het dat al is, zijn er geluiden dat het geen onschuldig placebo-effect is. Er zijn vermoedens dat het consumeren van placenta de melkproductie kan doen terugdringen. Nu ben ik een enorme liefhebber van borst(kas)voeding (en flesvoeding!), dus dat vermoeden wil ik eerst ontkracht zien. En ook vraag ik me af of de placenta na de geboorte niet teveel afvalstoffen bevat om veilig te kunnen worden geconsumeerd.


Mijn voorlopige conclusie: alhoewel ik de technieken en materialen bezit om een placenta te capsuleren, bied ik liever geen dienst aan waar ik het nut en de veiligheid niet van kan onderschrijven.


22 keer bekeken

© 2016 Jet van Groningen

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon
  • Black Twitter Icon